خزینه

کیسه میکشیم بر مخ و باورها

سنگ بزرگ علامت زدن است

عاشخ شدن (حتی اگه عشخش رو قبول کنیم) می‌تونه واسه چیزای مختلفی باشه. می‌تونه واسه خوشگلی باشه. می‌تونه واسه هیکل باشه. می‌تونه واسه اخلاخ باشه. می‌تونه واسه رفتار باشه. می‌تونه واسه سواد باشه. می‌تونه واسه عقل باشه. می‌تونه واسه شجاعت باشه. می‌تونه واسه خیلی چیزا باشه. ولی بسته به مورد و اینکه موردش چقدر واسه مون بزرگ هست، مثل یه جنسه. مثل یه موبایل. مثل یه ماشین. مثل یه خونه. مدل جدیداش تو راهن! یا همون دست بالا دست بسیار است!!

وختی یکی بهم میگه عاشخمه! (حالا فرض کن عاشخ پاشنه ی پام!!) خند‌ه‌م می‌گیره. طرف برام مثل اون بچه‌ی کلاس اولی می‌مونه که دو تا الفبا خونده و فکر می‌کنه دیگه تمام علوم دنیا رو حالیشه. رفتارش برام خنده داره. همه می‌گن چقدر چموشم. آره هستم. زیر بار عشخشون رفتن یعنی قبول کردن اینکه آره با دوزار الفبا همه سوات دنیا رو دارن. یعنی خودمو بندازم تو مسابقه‌ی پاشنه‌ی پا!!‌ اونم حالیش نباشه من حالیمه که پاشنه پاهای خیلی خوشگلتر از پاشنه پای من هست. واسه همینه همیشه میگم: منو کم ولی همیشه دوست داشته باش

  
نویسنده : رایان ; ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ روز جمعه ٩ اردیبهشت ۱۳٩٠
تگ ها : چه میدونم